Het Sex-Appeal van Archieven

Geschreven door Nico Verplancke op dinsdag 11 mei 2010

Digitale archieven zijn sexy.

Natuurlijk oefent stoffig papier een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit – leren banden met vervaagde letters, rij na rij, in houten kasten, meer dan manshoog. Natuurlijk zijn het mooie momenten wanneer de diacollectie in familiekring nog eens boven gehaald wordt. Maar in digitale vorm verliezen archieven niets van hun allure.

Wat ze verliezen qua tactiel genot maken ze namelijk goed in dimensie en diepte. Kijk maar naar Youtube, waarin iedereen al wel eens een paar uur verdwaald is bij het bekijken van grappige video's.  Of Flickr. Of Cobra.be natuurlijk, want anders had u nooit die fantastische afleveringen van Container of Kunstzaken teruggevonden.

Foto-, tekst- en filmarchieven weet iedereen ondertussen wel te gebruiken, maar er is meer digitaal goed te bewaren. Er wordt bijvoorbeeld al intensief nagedacht hoe we games kunnen bewaren voor het nageslacht. Of games ook kunst zijn, daar bestaat bij sommigen nog twijfel over, maar dat ze kenmerkend zijn voor de opgroeiende generatie staat als een paal boven water.  Verschillende gamefanaten proberen oude spelletjes speelbaar te houden (probeer de klassieker PONG maar eens) en de eerbiedwaardige Library of Congress wil zowel de consoles als de spelletjes zelf bewaren voor nageslacht.

Het internet zelf (of toch de verzameling immer veranderende websites die we met dat begrip aanduiden) vormt nog een uitdaging. Hoe zag de website van klara.be er vorig jaar ook weer uit? Het “Internet Archive” probeert met de WaybackMachine een antwoord te bieden. Gewoon de website ingeven en het juiste jaartal kiezen, en hup: we stellen vast dat de website van de VRT in 1999 nog niet bijzonder veel voorstelde.

Eigenlijk is het ironisch. Terwijl we fysieke objecten digitaliseren om ze te bewaren en toegankelijk te maken gaat veel recent digitaal materiaal verloren. Iedereen is al wel eens foto’s kwijtgeraakt of heeft een pak mails verloren door een gecrashte harde schijf.  Digitaal materiaal blijkt soms vluchtig, ondanks de belofte van bewaring voor de eeuwigheid.

Of we nu willen dat onze gênante vakantiefoto’s over 30 jaar nog altijd terug te vinden zijn, is een andere vraag. Een vraag die ik me de laatste keer dat mijn vader de dia’s uit mijn kindertijd bovenhaalde ook heb gesteld. Zo zie je maar dat sommige dingen niet veranderen.

Deze blog werd geschreven door Nico Verplancke en op 11 mei 2010 gepubliceerd op Cobra.be

Dit artikel gaat over , , .

Reageer

Velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

Blijf op de hoogte

Schrijf u in op onze nieuwsbrief.